---Designed By
    ABD Team---

আৰম্ভণিঃ পুথি-ভঁৰাল সমুহত জ্ঞান-বিজ্ঞান, বুৰঞ্জী, দৰ্শন, সাহিত্য, কলা, গল্প-উপন্যাস, জীৱনী আদি নানা তৰহৰ ন-পুৰণি পুথি আৰু আলোচনী, বাতৰি কাকত আদি পঢ়াৰ বাবে সংগ্রহ আৰু সংৰক্ষণ কৰি ৰখা হয়। মানুহৰ জ্ঞান পুথিৰ পাতত সঞ্চিত হয়, সেয়েহে জ্ঞানন্বেষী মানুহে অতীত কালৰ পৰাই পুথিভঁৰাল পাতি জ্ঞান সাধনাৰ পথ মোকলাইছিল। পুৰণি কালৰ মঠ-মন্দিৰ, তীৰ্থস্থান আদিত বিভিন্ন বিষয়ৰ পুথি সংৰক্ষণ কৰা হৈছিল। আমাৰ দেশৰ কেইখন মান সত্ৰ আৰু নামঘৰ বোৰতো ভালেমান পুৰণি কিতাপ পুথি থুপতে পোৱা যায়। এইবোৰেও এসময়ত পুথিভঁৰালৰ কাম কৰিছিল।

আৱশ্যকতাঃ পুথিভঁৰালবোৰৰ যথেষ্ট উপকাৰিতা আছে। বিশেষকৈ জ্ঞান আৰু শিক্ষা বিস্তাৰত ইয়াৰ বৰঙণি অতুলনীয়। সকলো মানুহে স্কুল-কলেজত পঢ়ি জ্ঞান আহৰণৰ সুযোগ নাপায় আৰু স্কুল-কলেজত শিক্ষা পোৱা লোকৰো চৰ্চাৰ অভাৱত বিদ্যা ক্ৰমে হ্ৰাস হয়, কথাতে কয় বোলে: ‘অনভ্যাসে হত: বিদ্যা'। কিন্তু সকলো সময়তে সকলোৰে বাবে আৱশ্যকীয় কিতাপখিনি কিনা সম্ভবো নহয়। ৰাজহুৱা পুথিভঁৰালৰ সুযোগ গ্ৰহণ কৰি শিক্ষিতসকলে জ্ঞান চৰ্চা অব্যাহত ৰাখিব পাৰে। স্কুল-কলেজ আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পুথিভঁৰালৰসমুহে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বৰ উপকাৰ কৰে। জ্ঞান লাভৰ বাবে স্কুলৰ পাঠ্যক্ৰম খিনিয়ে যথেষ্ট নহয়। তাৰ বাবে কিছু বাহ্যিক পুথি অধ্যয়নৰো দৰকাৰ। স্কুলীয়া পুথিভঁৰালসমুহে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক বাহিৰা পুথি যোগান ধৰে। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ জ্ঞান, বুদ্ধি, উপযোগিতা বুজি শিক্ষকসকলে কিতাপ বাছনি কৰি দিলে অধিক উপকাৰ হ’ব। কলেজ আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বাবে পুথিভঁৰালৰ সাহাৰ্য্য অপৰিহাৰ্য বুলিয়েই কব পাৰি। আজি-কালি স্কুল-কলেজবোৰত ‘বুক বেংক'ৰ ব্যৱস্থা কৰি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলোক পাঠ্যপুথিৰ যোগান ধৰাৰ ব্যৱস্থা কৰা
হৈছে। পুথিভঁৰালৰ উপকাৰিতা বুজিয়েই হ’বলা সম্প্ৰীতি আমাৰ মাজত পুথিভঁৰাল স্থাপনৰ বাবে কিছু আগ্ৰহ জাগিছে। আমাৰ চৰকাৰে জিলা আৰু মহকুমাৰ সদৰ ঠাইত নিজাববীয়াকৈ একোটাহঁত পুথিভঁৰাল স্থাপন কৰিছে। সমুহীয়া উন্নয়ন খণ্ড আৰু ৰাজ্যিক সামাজিক বিভাগৰ দ্বাৰা বছা বছা গাওঁ কিছুমানতো পুথিভঁৰাল স্থাপন কৰা হৈছে । গাঁৱৰ মানুহ বিশেষকৈ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলে নিজ নিজ গাঁৱত পুথিভঁৰাল স্থাপনৰ বাবে নিজে নিজেই উদ্যম কৰি আগবাঢ়ি অহাও দেখা গৈছে। এনেবোৰ পুথিভঁৰালৰ কোনো কোনোটোক চৰকাৰে আৰ্থিক অনুদানেৰে সহায়েও কৰিছে। তথাপি গাঁৱৰ আৰু স্কুলৰ পুথিভঁৰাল সমুহৰ সুযোগ জনসাধাৰণ আৰু ছাত্ৰসমাজে সম্পূৰ্ণৰূপে গ্ৰহণ কৰিব পোৱা নাই। উপযুক্ত পৰিচালনাৰ অভাৱেই ইয়াৰ কাৰণ। আমাৰ গাঁৱলীয়া পুথিভঁৰালবোৰৰ পুথি ভৰালীজন প্ৰায় অবৈতনিক। সময়-সুযোগ পালেহে তেওঁ পুথিভঁৰালৰ দুৱাৰ মেলে নতুবা নেমেলে। জীৱনত অৰ্থই অনৰ্থ ঘটোৱা আমাৰ গাঁৱলীয়াসকলৰ 'হৰি কমাতকৈ চাউল মুঠিয়েই ডাঙৰ' হৈছে। গতিকে এনেকুৱা পুথিভঁৰাললৈ তেওঁলোক নোযোৱাটো স্বাভাৱিক। তদুপৰি এইবোৰ পুথিভঁৰাল স্থাপন আৰু পৰিচালনাত আগভাগ লয় ছাত্ৰসকলে। এচাম উদ্যমী ছাত্ৰৰ পিছতে আকৌ এচাম ছাত্ৰ নোলালে এইবোৰ পুথিভঁৰালৰ দুৱাৰ চিৰকাললৈ জাপ যোৱা দিষ্টান্তও বিৰল নহয়।
স্কুলৰ পুথিভঁৰাল সমুহৰো কিতাপ দিয়াৰ ব্যৱস্থা বৰ ভাল নহয়। বিদ্যালয়ৰ পুথিভঁৰালবোৰত কলেজৰ লেখীয়া নিগাজি পুথিভৰালী নাথাকে। একোজন শিক্ষকৰ ওপৰত পুথিভঁৰালৰ দ্বায়িত্ব অৰ্পন কৰা হয়। স্কুলবোৰত অতিৰিক্ত শিক্ষক নাই, এনেয়ে তেওঁলোকৰ জিৰণি কম, তাতে আকৌ অনুপস্থিত শিক্ষকৰ হৈও শিকাবলগীয়া হয়। এনেস্থলত বাৰু শিক্ষক এজনে উপৰুৱা দায়িত্ব লয় কেনেকৈ? আৰু যদিও লয়, তাক সুচাৰুপে পালন কৰিব কেনেকৈ? লাইব্ৰেৰীৰ দায়িত্বত থকা শিক্ষকজনক এটা বা দুটা পিৰিয়ড আজৰাই দিলেও বিশেষ সুবিধা নহয়। কলেজৰ নিচিনা স্কুলৰ পুথিভঁৰাল সমুহতো পুথিভঁৰাল পৰিচালনাৰ জ্ঞান থকা নিগাজি পুথিভৰালী নিয়োগ কৰিব লাগে আৰু গাঁৱলীয়া পুথিভঁৰালসমুহৰো দায়িত্বও চৰকাৰে সম্পূৰ্ণৰূপে বহন কৰি তাৰ পুথিভৰালী সমূহক বেতন আৰু প্ৰশিক্ষণ দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিব লাগে, তেহে এই পুথিভঁৰালসমুহৰ পৰা যথোচিত সুফল পোৱা যাব।

সামৰণিঃ পুথিভঁৰালৰ পৰা পুথি আনি পঢ়োঁতাৰ বিশেষ দায়িত্ব আছে । পুথি পঢোঁতাসকলে পুথিভঁৰালৰ নিয়ম কেতিয়াও উলংঘা কৰা উচিত নহয়, বিশেষকৈ কিতাপ লৈ নিদিষ্ট সময়ত ঘূৰাই নিদিয়াটো বৰ বেয়া। পুথিভঁৰালৰ পুথিৰ কথাৰ তলত আচ মৰা, ছবি ব্লক আৰু নিজৰ বাবে লাগতিয়াল অংশ মাজৰ পৰা ছিৰি ৰখা আদি বদ- অভ্যাসো আমাৰ পঢ়োঁতাসকলৰ কাৰো কাৰো গাত দোষ দেখা যায়। কেতিয়াও এনেকুৱা কাম কৰাটো উচিত নহয়। পুথিভঁৰালৰ পুথিৰ পৰা বিশেষকৈ স্কুল-কলেজৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে সম্পূৰ্ণ উপকাৰ পাবলৈ হ'লে পুথি এখন পঢ়ি তাৰ পৰা লাগতিয়াল কথাখিনিৰ টোকা ৰাখিব লাগিব।

আৰম্ভনীঃ পানীয়েই প্ৰাণ আৰু প্ৰাণৰূপে পানীৰ আকৃতিক আধাৰ হল নদীসমূহ। আগৰ কালত মানুহে গা-মূৰ তিওৱাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি খোৱা-পিয়া পযৰ্ন্ত নদীৰ পানীকে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। নদীৰ পানীয়ে দেশৰ শস্য-মতস্যৰ উতপাদন বঢ়াইছিল। নাৱেৰে নদীয়েদি মানুহে যাতায়ত, বেহাবেপাৰ আদি কৰিছিল আৰু আজিও এনেবোৰ কাৰ্যত মানুহে নদীৰ সুজোগ গ্ৰহণ কৰিয়ে আছে। নদীবোৰ আমাৰ প্ৰাকৃতিক সম্পদ। পিছে সময়ে-সময়ে আকৌ নদীবোৰ ভয়ংকৰ সুৰ্তি ধাৰণ কৰি প্ৰৱল বানপানীৰে দেয প্লাৱিত কৰি মহা পয়মাল ঘটোৱাও দেখা যায়।

প্ৰতিৰোধৰ উপায়ঃ কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰ, ৰাজ্য চৰকাৰ, বিভিন্ন অনুষ্ঠান আৰু ব্যক্তি-বিশেষে বান-পাড়ীত লোকৰ সাহায্যাৰ্থে দান-বৰঙনি আগবঢ়ায় যদিওঁ সিয়ে দুৰ্গতি মোচনৰ কাৰণে যথেষ্ট নহয়। ইফালে বানপানীৰ নিচিনা দুযোৰ্গবোৰ ঘনাই হৈ থাকিলে দেশৰ উন্নয়নমূলক আচঁনি সমূহ বাধাপ্ৰাপ্ত হয়। সেইবাবে সামাজিক সাহায্য়াৰ উপৰিও স্থায়ীভাৱে বান নিয়ন্ত্ৰনৰ ব্য়ৱস্থা লোৱা উচিত। কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰে ততকালীন, হ্ৰস্বকালীন আৰু দীৰ্ঘকালীন এই তিনিটা পৰ্যায়ত বানপানী নিয়ন্ত্ৰনৰ নীতিগ্ৰহন কৰিছে যদিও তাৰপৰা অসমে পাবলগীয়া উপকাৰ পোৱা নাই, কিয়নো কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ পৰা অসমে যথাযথ আৰ্থিক সাহায্য় পোৱা নাই। অসম চৰকাৰে নৈবোৰত মথাউৰি দিয়াৰ ব্য়ৱস্থা কৰিছে সচাঁ, কিন্তু মথাউৰি পৰিকল্পিত নোহোৱাত বানপানী আহিলেই কোনো নহয় কোনো ঠাই আকস্মিক ভাৱে ভাঙি আৰু কোনো ঠাইত পানী ওলোৱা পথ বন্ধ কৰি হিতে বিপৰীত হোৱাদিহে হৈছে।
অসমত স্থায়ীভাৱে বান-নিয়ন্ত্ৰন কৰিবলৈ হলে প্ৰধানকৈ নদীসমূহ নিয়ন্ত্ৰন কৰিব লাগিব, বিশেষকৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক নৈ দুখন। অৱশ্যে এই কাম সহজসাধ্য় নহয়। ইয়াৰ বাবে প্ৰচুৰ ধন আৰু অভিজ্ঞ কাৰিকৰী লোকৰ প্ৰয়োজন হৱ। কিন্তু, এই কাৰ্যৰউপকাৰিতালৈ চাই চৰকাৰে হোঁহোকা-শিছলা কৰাটো উচিত নহব। গংগাৰো মাত্ৰা, মাহীৰো বাৰ্তাৰ নিচিনা একেলগে ইয়াৰ দ্ৱাৰা দুটা কাম সিদ্ধি হব। অসমত পানী যোগানতকৈ পানী উলিয়াই দিয়াৰ সমস্যাহে ডাঙৰ। বান-নিয়ন্ত্ৰনৰ দ্ৱাৰা অনাৱশ্য়কীয় ঠাইৰ পৰা পানী উলিয়াই দি আৱশ্য়কীয় ঠাইত যোগান ধৰিব পৰা যাব আৰু জলবিদ্যুত উতপাদন কৰিব পৰা হব। বৰ্তমান অসমত বিদ্যুতৰ চাহিদা অনুযায়ি উতপাদন প্ৰকল্প নায়েই। ভাৰতত অন্য়ান্য় ৰাজ্যত নদী-নিয়ন্ত্ৰনৰ কাম হাতত লোৱা হৈছে আৰু ইয়াৰ পৰা জনসাধাৰণ উপকৃত নোহোৱাকৈ থকা নাই। গতিকে অসমত নদী-নিয়ন্ত্ৰন কৰিব নোৱাৰাৰ কাৰণ একো নাই।